เฮ้เธอ ก่อนโบกมือลา ขอร้องเธอทบทวนบางอย่างที่เราสัญญา
ว่าจะไม่ลืมทุกสิ่งทุกอย่าง แม้วันข้างหน้าจะเปลี่ยนไป
สัญญานะจะไม่ลืมเลือนว่าเพื่อนคนนี้คือใคร
และขอให้จำขึ้นใจว่าไม่มีใครใดอื่น
จริงใจกับเธออย่างนี้ เท่ากับเพื่อนเก่าเพื่อนซี้ในเมื่อวานซืน
และคนที่หยัดยืนเคียงข้างเป็นเพื่อนไม่เป็นอื่น และจะเป็นอย่างงี้เสมอไม่ว่าในพรุ่งนี้หรือวันมะรืน

และฉันไม่คืนคำหรอกเพื่อนรักไม่ต้องเขิน ไม่เคยจะพูดออกไป ไม่ใช่ว่าฉันจะไม่เขิน
และฉันก็กลั๊วกลัวเธอจะไปคิดว่าผิวเผิน เวลาจะไม่มีอยู่แล้ว แต่ความรู้สึกยังมากเกิน
จะพูดไปเพลิ๊นเพลิน ว่าทางเดินมันจบตรงนี้หละ
ประตูบานเก่าปิดลง ประตูบานใหม่ก็เปิดขึ้นแล้วล่ะ
เมื่อเธอต้องไปลำพัง ก็จงดูแลตัวเองดีๆนะ
และเจอกันใหม่อีกครั้งเมื่อเป็นผู้ใหญ่ ฉันมั่นใจ..
ว่าเธอจะแข็งแรง กว่าเมื่อก่อน
จะมีวันที่ดี อย่างที่เคยฝันไว้เมื่อก่อน

-----

และเข็มนาฬิกาที่มันเคลื่อน ก็พาเรามาจนถึงวันที่ตัวฉันเองก็อยากเลื่อน
ถึงเวลาที่คำว่าเพื่อน ต้องตามหาสิ่งที่ตัวเชื่อ
หยิบปากกามาเซนท์เสื้อว่าในทุกเมื่อที่น้ำตาทำแก้มของเธอเปื้อน
มันจะเป็นเรื่องธรรมดา เศร้าไม่เคยมาแตะ ทีมีก็แค่พระศาสดา
เมื่อเรายังเป็นแค่คนที่ออกเดินค้นในสิ่งที่ตามหา ขวากหนามและอุปสรรคจึงกลายเป็นสิ่งที่ตามมา
การจากลาเป็นตัวแทนของการเริ่มต้น..สิ่งใหม่ๆ
โลกนี้มันกว้างใหญ่ เกินกว่าที่เราจะแขวนเอาไว้บนไหล่
ข้างนอกมีความฝันใฝ่ ยืนรอยให้เธอไปขว้าไขว่
และฉันพบว่ามันมีเยอะ กว่าที่เราสองจะนับได้ถ้วนว่ามีเท่าไหร่
เมื่อกบ 2 ตัว แยกกันออกจากกะลา
ฉันเลยเก็บมิตรภาพเจือจางกับหมึกปากกา
เขียนข้อความถึงตรงนี้ ว่าไกลห่างนับหมื่นลี้
แต่ ซอโซ่ กอดคอไม้โท และสระอี ยังเหมือนเดิม
เธอจงจำไว้เพื่อนซี้ แม้จะยังมีผลสมการที่เราโบยมือบ๊ายบาย
ให้ความเป็นเพื่อนเป็นสัมปทานกับสิ่งดีๆ และร้ายๆ
เขียนคำลาตั้งยืดตั้งยาว แค่อยากบอกเธอตอนท้ายๆ

------

ฟ้าที่ถูกเมฆดำมากั้นบัง ไม่ได้แปลว่าข้าวหลังเมฆจะปราศจากซึ่งแสงจันทร์
มันก็คงจะเหมือนดังที่ใครซักคนเค้ากล่าว ..
ว่าเพื่อนแท้มันหายาก เพราะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า
เราล่องเรือลงลำเดียวกัน มาทั่วทั่งอ่าว แต่แล้วจะมีใครรู้ว่าอ่าวที่ว่ามันอาจจะกว้างแค่กาละมัง
พรุ่งนี้ยังมีอาทิตย์อันร้อนผ่าว และมันคงจะถึงคราวที่ฉันและเธอต้องหันหางเสือเรือกลับเข้าฝั่ง
เพราะฝนทั่งให้เป็นเข็มง่ายกว่า หางมในทะเล
เก็บภาพของข้าวมื้อนั้นที่เราแบ่งกันในจานแปล
เก็บเนื้อร้องเดิมๆท่อนนั้นที่เรากอดคอกันร้องเพลง
เหลือเพลงนี้เป็นเพลงสุดท้ายที่ฉันจะปล่อยให้บรรเลง
แทนน้ำตาล่วงผลอย จากดวงตาจ๋อยๆ
เก็บสีหน้าหงอยๆ ก่อนโบยมือลาหยอยๆ

ในวันพรุ่งนี้ ที่นี่ก็คงจะเปลี่ยนไป
ผู้คนมากมายเข้ามาแทนเธอกับฉัน
บนกระดาษ ข้อความเดิมๆที่ฝากเตือนทิ้งไว้
มันคงสลายกลายเป็นเพียงแค่ฝุ่นผงบนความว่างเปล่า
บนทางเดินเก่าๆ
บนโต๊ะเก้าอี้เก่าๆ
ไม่ว่าจะมีใครมาตรงนี้มันก็ยังเป็นอย่างเก่า
ก็เรื่องราวที่เราได้ทิ้งไว้ ไม่ลบเลือนไปง่ายดาย
และเพียงเธอยังมีข้อความให้รับรู้
และเมื่อคิดถึงยังมองดูรูปถ่าย
ภาพที่ยังจำกัน ในเมื่อเจอกันอีกครั้ง จำไว้ว่าฉันยังมีเธอเสมอไป


* ฉันมีเรื่องราวดีๆ ที่ทำให้ใครต้องอิจฉา
ฉันมีเวลาดีๆ กับเพื่อนดีๆตลอดมา
แต่ว่าคนอื่นๆจะเป็นยังไง เธอยังมีความหมาย บอกไว้ก่อนนะ..
คือความทรงจำดีๆ ที่ไม่เคยเลือนลาง